Ο λαός στο προσκήνιο κόντρα στις εκλογικές αυταπάτες, σε παλιούς και νέους σωτήρες
Έχουμε εισέλθει ήδη σε μια προεκλογική περίοδο. Τα αστικά επιτελεία αναζητούν εφεδρείες. Θέτουν νέα εκβιαστικά διλήμματα σε ένα καθημαγμένο λαό και σε μια λεηλατημένη χώρα. Νέοι και παλιοί σωτήρες πλειοδοτούν σε κίβδηλες προεκλογικές υποσχέσεις, σαν εκείνες που θα καταργούσαν τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο ή την προσωπική διαφορά στις συντάξεις, αμέσως μετά τις εκλογές. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία, όλος ο λαός περνάνε πολύ δύσκολες μέρες.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη διάρκεια της επταετούς διακυβέρνησής της, σε συνέχεια των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, έδωσε άγρια χτυπήματα στο λαϊκό εισόδημα, σε δικαιώματα και κατακτήσεις. Ο πληθωρισμός και η ακρίβεια, το νοίκι και το ρεύμα ροκανίζουν μισθούς και οι συντάξεις, που -παρά τα ψίχουλα και τα επιδόματα- είναι πολύ χαμηλότεροι από την προμνημονιακή περίοδο. Οι αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις δίνουν τη χαριστική βολή σε όλα τα δημόσια αγαθά και τις υποδομές, Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια. Οι εκπορευόμενες από την ΕΕ πολιτικές έχουν οδηγήσει στη διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας και στην καταστροφή της αγροτιάς.
Η πολιτική αυτή της κυβέρνησης της ΝΔ, με τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές κλπ), με τις εσωτερικές αμφισβητήσεις και τα χτυπήματα Σαμαρά – Καραμανλή έχουν προκαλέσει την πολιτική φθορά του κυβερνώντος κόμματος. Σε συνδυασμό με την πολυδιασπασμένη, αναξιόπιστη, κατ’ όνομα αντιπολίτευση, που συμπλέει στρατηγικά με την κυβέρνηση, θέτουν επιτακτικά την ανάγκη αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, της αναζήτησης ενός επίδοξου, σταθερού διαχειριστή του εξαρτημένου καπιταλιστικού συστήματος, για την εκτόνωση της λαϊκής οργής, την αδρανοποίηση και τον εγκλωβισμό του λαού και της εργατικής τάξης.
Το ΠΑΣΟΚ, κάτω από το βάρος του «αμαρτωλού» παρελθόντος, παρά την ενίσχυση οικονομικών κέντρων και ΜΜΕ, δεν κατάφερε να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση για το σύστημα.
Έτσι από αυτά τα κέντρα, ντόπια και ξένα, επιλέχθηκε η επαναφορά του Αλέξη Τσίπρα, ως νέου σωτήρα, δοκιμασμένου για τις υπηρεσίες στο σύστημα, που είχε δώσει προηγούμενα τα διαπιστευτήριά του σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες. Επανεμφανίστηκε ως Μεσσίας, με ένα αρχηγικό προφίλ χωρίς κομματικά βαρίδια. Μίλησε για ένα «δημοκρατικό καπιταλισμό», για έναν «πατριωτισμό», που τραπεζίτες και εφοπλιστές θα συμβάλλουν, με τις ελεημοσύνες τους, ως νέοι εθνικοί ευεργέτες στην οικονομική ανάπτυξη και ευημερία της κοινωνίας. Για να πολώσει το πολιτικό κλίμα, να εντείνει τα εκβιαστικά διλήμματα απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ και να παγιδέψει έναν πλατύ δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο, επανέφερε στον ψευδώνυμο τίτλο του κόμματός του τον όρο «Αριστερά», τις ιδέες, την ιστορία και τους αγώνες της οποίας δυσφήμισε όσο κανένας άλλος.
Ήταν αυτός που έκανε «Ναι» το «Όχι» του λαού στο δημοψήφισμα. Ψήφισε το τρίτο επαχθέστερο μνημόνιο, υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας και εκποιώντας τα «ασημικά» της. Κατάργησε τις Συλλογικές Συμβάσεις, πετσοκόβοντας και καθορίζοντας με νόμο τον κατώτατο μισθό. Με το νόμο Κατρούγκαλου κατακρεούργησε τις συντάξεις και έκοψε το ΕΚΑΣ. Παρέδωσε τα λαϊκά σπίτια μέσα από τους πλειστηριασμούς στους τραπεζίτες. Με ένα ευρύ πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ξεπούλησε τα αεροδρόμια, τα τραίνα («αντί πινακίου φακής» 45 εκ. €) και τη ΔΕΗ, θεσπίζοντας εκείνος το 2018 το Χρηματιστήριο της ενέργειας.
Έχει το θράσος σήμερα να μιλάει για «ηθική» στην πολιτική, αυτός που από το 2019 ως το 2023 έκανε «συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση» στο Μητσοτάκη, που διέλυσε και εγκατέλειψε στη συνέχεια το κόμμα του, που εξευτελίζει τους πρώην συντρόφους, στους οποίους φορτώνει όλες τις αμαρτίες της αντιλαϊκής διακυβέρνησής του και τους αναγκάζει να ζητιανέψουν μια θέση στο νέο προσωποπαγές κόμμα του. Όπως και ο Μητσοτάκης, προβαίνει τώρα σε μια πλειοδοσία προεκλογικών παροχών για δωρεάν μεταφορές κλπ, χωρίς κουβέντα για πραγματική αύξηση μισθών και συντάξεων και κατάργηση μνημονιακών μέτρων και αντεργατικών νόμων.
Τσίπρας και Μητσοτάκης ακολούθησαν μια πολιτική υποτέλειας, έδωσαν «γη και ύδωρ» σε Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Ο πρώτος ξεκίνησε τον Ελληνοαμερικανικό Στρατηγικό Διάλογο (τότε που ο «διαβολικά καλός Τραμπ» του είχε πει «Good job Alexis»), έκανε την χώρα μας ένα απέραντο «πεδίο βολής», με την επέκταση και την εγκατάσταση νέων αμερικανικών βάσεων (Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Στεφανοβίκειο κ.α.). Ο δεύτερος με όπλα στο Ζελένσκι, αγκαλιές με το σφαγέα Νετανιάχου, με την άμεση εμπλοκή και συμμετοχή της χώρας μας στους πολέμους τους ενάντια στους λαούς της Παλαιστίνης και του Ιράν, υπόσχεται, με τον υπουργό Άμυνας, ότι «οι άνδρες μας μάτωσαν δίπλα σε Αμερικανούς στρατιώτες στους πολέμους στους οποίους συμμετείχαμε, και αυτό θα γίνει επίσης και στο μέλλον». Και οι δυο συντάχθηκαν με τον αντιδραστικό άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, ενώ ακολούθησαν μια ενδοτική γραμμή απέναντι στις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας.
Δίπλα σε αυτούς βρίσκεται μια πλειάδα μικρότερων κομμάτων (ΜέΡΑ25, ΛΑΕ, «Πλεύση Ελευθερίας» κλπ), εφήμερες εκλογοθηρικές, καιροσκοπικές συνεργασίες, με έντονη την καλλιέργεια εκλογικών αυταπατών, που -αφού παίξουν το ρόλο τους σαν συμπληρώματα και δεκανίκια της ίδιας πολιτικής- εξαφανίζονται από το πολιτικό προσκήνιο, όπως ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ, «Ανεξάρτητοι Έλληνες», «Ποτάμι» κλπ. Η εμφάνιση και άλλων κομματικών σχηματισμών, οι φαγωμάρες, οι μεταγραφές, οι διασπάσεις και οι ανακατατάξεις, το ανακάτεμα της τράπουλας κινούνται στην κατεύθυνση αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού.
Ούτε όμως αποτελεί απάντηση και δίνει προοπτική η γραμμή του ΚΚΕ, που στο όνομα ενός κούφιου αντικαπιταλισμού, μιλώντας για «ιμπεριαλιστική Ελλάδα», δεν βλέπει την εξάρτηση της χώρας, έχει εγκαταλείψει το σύνθημα για «Εθνική Ανεξαρτησία» και πίσω από τα βροντερά ψευτοεπαναστατικά λόγια υποβαθμίζει τον αγώνα για τις άμεσες οικονομικές και πολιτικές διεκδικήσεις, παραπέμποντας την επίλυσή τους στο μέλλον, προτάσσοντας στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της «ανατροπής του αστικού συστήματος και την πάλη για το σοσιαλισμό», ενώ καλλιεργεί σταθερά κοινοβουλευτικές αυταπάτες.
Απέναντι σε αυτές τις πολιτικές ήρθε στην επιφάνεια η υπόγεια δυσαρέσκεια τόσων ετών, με τις αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις του λαού, για το έγκλημα στα Τέμπη, στα αγροτικά μπλόκα, για την αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό και την απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο. Υπήρξαν διάσπαρτες, ασυντόνιστες, χωρίς κλιμάκωση, λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις – απεργίες για το εισόδημα και τις συνθήκες δουλειάς, για την Υγεία και την Παιδεία, με την ΓΣΕΕ σταθερά σε υπονομευτικό ρόλο, την ΑΔΕΔΥ σε επετειακές – συμβολικές δράσεις και το ΠΑΜΕ στη γνωστή διασπαστική γραμμή. Επιδιώκει τον πλήρη κομματικό έλεγχο, υπονομεύει αγώνες που δεν ελέγχει (ΠΕΝΕΝ), στις κρίσιμες καμπές κηρύσσει το κλείσιμο των αγώνων (αγροτικές κινητοποιήσεις, διαγραφές φοιτητών κλπ). Παρά το γεγονός ότι αναδεικνύεται «πρώτη δύναμη» και ελέγχει εκατοντάδες σωματεία, Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες, αυτά δεν έχουν εσωτερική ζωή, δεν καταφέρνουν να κάνουν συνελεύσεις και κινούνται στη γραμμή των «24ωρων», χωρίς συντονισμό σχέδιο και κλιμάκωση.
Το Μ-Λ ΚΚΕ με όσες δυνάμεις είχε, ανταποκρίθηκε αγωνιστικά στα μέτωπα της ταξικής πάλης, ενάντια στην αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της, τα εντός και εκτός συνόρων κέντρα εξουσίας. Σε κάθε μικρή και μεγάλη εργατική – λαϊκή κινητοποίηση, οι δυνάμεις του πήραν μέρος, καταγγέλλοντας την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική της ακρίβειας, της φτώχειας, της ανεργίας, της καταστολής και του αυταρχισμού. Πήρε μέρος σε κάθε μικρή και μεγάλη αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση, στις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στους λαούς της Παλαιστίνης, του Ιράν και του Λιβάνου.
Μέσα από μια πλατιά και ενιαιομετωπική δουλειά, πάλεψε στο συνδικαλιστικό κίνημα για την ενιαία έκφραση των διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος, τη γραμμή του ανυποχώρητου εξωκοινοβουλευτικού αγώνα, ως τη μόνη διέξοδο για το λαό και τους εργαζόμενους. Έβαλε τη γραμμή του ενιαίου Πανεργατικού – Παλλαϊκού παρατεταμένου αγώνα με οργάνωση, σχέδιο, κλιμάκωση, συντονισμό και αλληλεγγύη, έδωσε και δίνει τη δική του συμβολή στην προσπάθεια για την αγωνιστική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.
Σε αυτή τη γραμμή, για να μπορέσει να βγει ο λαός στο προσκήνιο, καλούμε εργαζόμενους και νεολαία, φίλους και συναγωνιστές να μας στηρίξουν και να συστρατευτούν μαζί μας.