Για το εκτρωματικό αντεργατικό-αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης
Στην Ελλάδα, η θεσμοθέτηση της Κυριακάτικης αργίας έχει τις ρίζες της στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, στα έτη 1908-1910. Η κατάκτηση της 8ωρης εργασίας σημειώνει τα πρώτα σημαντικά βήματά της στην περίοδο 1913-1920, ενώ τα επαγγελματικά σωματεία στη χώρα μας πετυχαίνουν νομική, επίσημη αναγνώριση της υπόστασής τους με διατάξεις των ετών 1914 και 1920. Το σύνθημα «μας κλέβουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα» δεν θα μπορούσε να είναι πιο κυριολεκτικό.
Με το εκτρωματικό αντεργατικό-αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης ευελπιστεί να ψηφιστεί τον επόμενο μήνα στη Βουλή, επιχειρείται «χειρουργικό σάρωμα» κομβικών κατακτήσεων του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος της Ελλάδας, με μόνους κερδισμένους το μεγάλο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Σε ό,τι αφορά τους ίδιους τους εργαζόμενους, μόνο σαν κακόγουστα ιστορικά αστεία ακούγονται οι δηλώσεις-κούφια κατασκευάσματα των Μητσοτάκη και Χατζηδάκη, πως το νομοσχέδιο δήθεν απαντά θετικά στο ερώτημα «πρόοδος ή καθήλωση» και πως τάχα «εκσυγχρονίζει» ριζικά την κολλημένη στο 1982, απαρχαιωμένη εργασιακή νομοθεσία, με τις προωθούμενες μάλιστα μεταρρυθμίσεις να «προστατεύουν τους εργαζόμενους από καταχρήσεις των εργοδοτών»(!). Ορισμένες δουλειές απαιτούν ανερυθρίαστο, απύθμενο, ανόθευτο θράσος. Η κυβέρνηση αυτό το διαθέτει.