Διεθνιστικό διήμερο για τα 100 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση

Διεθνιστικό διήμερο εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, με συμμετοχή ελληνικών και ξένων οργανώσεων θα διοργανωθεί το Σαββατοκύριακο 4-5 Νοέμβρη στην Αθήνα. Το διήμερο διοργανώνεται με πρωτοβουλία του ΚΚΕ(μ-λ), του Μ-Λ ΚΚΕ και του TKP/ML.
Ο κατάλογος των καλεσμάτων για συμμετοχές και παρεμβάσεις στο διήμερο παραμένει ανοιχτός, ενώ έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή από το εξωτερικό η OCML-VP από τη Γαλλία, το CPA(M-L) από την Αυστραλία και η IARKP από την Αυστρία, και από τη χώρα μας θα κάνει παρέμβαση το ΕΚΚΕ.

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Μ-Λ ΚΚΕ (ΠΕΜΠΟ ΜΕΡΟΣ. Γενικοί στόχοι το κομμουνιστικό κίνημα και η ενότητα των μαρξιστών- λενινιστών)

Ε. ΟΙ ΓΕΝΙΚΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΟΥ Μ-Λ ΚΚΕ

37. Το Μ-Λ ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, πιστό στη θεωρία του μαρξισμού - λενινισμού, στις μακρόχρονες επαναστατικές παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος της Ελλάδας, στους ανυπέρβλητους αγώνες και θυσίες των κομμουνιστών, διακήρυξε την ακλόνητη προσήλωσή του στον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης και την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, έχοντας σαν τελικό σκοπό του την πραγματοποίηση του κομμουνισμού στη χώρα μας και σ' ολόκληρο τον κόσμο. Και σε αυτόν το σκοπό, υποτάσσουμε όλους τους αγώνες που διεξάγουμε. Παλεύοντας το Μ-Λ ΚΚΕ για την προώθηση και επιτυχία αυτών των επαναστατικών σκοπών, αναζητά τους συγκεκριμένους δρόμους που θα μας φέρουν πιο κοντά τους, αναλύοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης, τις ταξικές σχέσεις και κοινωνικές αντιθέσεις που κυριαρχούν σήμερα στη χώρα μας, χαράζοντας ένα σωστό στρατηγικό προσανατολισμό. Το βασικό χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας είναι η ολόπλευρη οικονομική πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό. Η ιστορία του νεοελληνικού έθνους μάς δείχνει τον αποφασιστικό ρόλο που διαδραμάτισαν και συνεχίζουν να διαδραματίζουν οι ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στη χώρα μας και τη στενή σχέση επικυρίαρχου που ανέπτυξαν με την ντόπια μεγαλοαστική τάξη. Οι δραματικές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας εξαετίας κατέδειξαν τη θέση της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο, κάνοντας ακόμα πιο φανερές τις καταστροφικές συνέπειες της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Και έθεσαν σε δοκιμασία τον ευρύτερο πολιτικό προσανατολισμό όλων των πολιτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα αυτών που αναφέρονται στο αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα. Η υπαγωγή της Ελλάδας κάτω από διεθνή οικονομικό έλεγχο και επιτροπεία από τους κηδεμόνες – δυνάστες τής ΕΕ και του ΔΝΤ με τα τρία βάρβαρα μνημόνια, κατέδειξε την πραγματική θέση της μέσα στο σύγχρονο ιμπεριαλιστικό σύστημα, τον έλεγχο και την κυριαρχία που ασκεί πάνω στη χώρα μας ο ιμπεριαλισμός, τον ξενόδουλο χαρακτήρα της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και την υποτελή, ταξική πολιτική των αστικών κομμάτων. Η βαριά δοκιμασία που συνεχίζει να περνά ο λαός μας, μια δοκιμασία από τις μεγαλύτερες στη μεταπολεμική ιστορία του, με τα εξοντωτικά μνημόνια πηγάζει από αυτή την κατάσταση, αποκαλύπτο- ντας την κύρια αιτία των μεγάλων δεινών που κρατούν τη χώρα υποτελή και το λαό μας θύμα της πιο στυγνής καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και πολιτικής καταπίεσης.

 38. Στη βάση αυτή, οξύνονται όλες οι αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία και πρώτα – πρώτα η κυριότερη απ' αυτές. Από τη μια, ο ιμπεριαλισμός και η ντόπια μεγαλοαστική τάξη, με τους πολιτικούς υπηρέτες τους, και από την άλλη, η εργατική τάξη, η φτωχομεσαία αγροτιά, η μικροαστική τάξη των πόλεων, όλος ο λαός, σε μια ασίγαστη αντιπαράθεση. Πρωταρχικός όρος, για τη λύση των μεγάλων προβλημάτων που απασχολούν το λαό και τη χώρα, είναι η ολοκληρωτική απαλλαγή από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και το γκρέμισμα του αντιδραστικού καθεστώτος της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας. Αυτόν το σκοπό υπηρετεί η στρατηγική κατεύθυνση του Μ-Λ ΚΚΕ. Ο ευρύτερος προσανατολισμός της λαϊκής πάλης πρέπει να στρέφεται και να κατευθύνεται ενάντια σ' αυτές τις δυνάμεις για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και την εφαρμογή ριζικών κοινωνικών μετασχηματισμών στη ζωή του τόπου, μέσα από την ανατροπή των κυριάρχων εκμεταλλευτριών τάξεων και την επαναστατική άνοδο στην πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης και των κοινωνικών συμμάχων της, που θα ανοίξει το δρόμο σε μια Ειρηνική, Δημοκρατική, Ανεξάρτητη και Σοσιαλιστική Ελλάδα.

ΣΤ. ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚO KIΝΗΜΑ, Ο ΑΝΤΙΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝOΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΑΡΞΙΣΤΏΝ – ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ

 39. Συμπληρώνονται, φέτος, 60 χρόνια από το αντεπαναστατικό 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το Φλεβάρη του 1956, και πενήντα χρόνια από το ξεκίνημα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα, το Μάη του 1966. Δυο σταθμοί στην πορεία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, που το επηρέασαν καθοριστικά και αποτελούν πηγή άντλησης διδαγμάτων και συμπερασμάτων για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του κομμουνιστικού κινήματος, πολύτιμα εφόδια για να φωτιστεί το θεμελιώδες ζήτημα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης που σφράγισε την πορεία των παγκόσμιων εξελίξεων στη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Με τη ρεβιζιονιστική γραμμή του 20ού Συνεδρίου, ανατράπηκε η επαναστατική γραμμή που κυριαρχούσε στο ΚΚΣΕ και στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα στην περίοδο του Λένιν και του Στάλιν και μπήκαν τα θεμέλια που οδήγησαν στην υπονόμευση και τον εκφυλισμό του σοσιαλιστικού συστήματος, στον ιδιόμορφο γραφειοκρατικό καπιταλισμό της κλίκας των Χρουστσώφ – Μπρέζνιεφ, που μέσα από μια γραμμή σταδιακών μεταμορφώσεων μετεξελίχθηκε σε γκορμπατσοφική περεστρόικα, σε ολοκληρωμένο, κλασικό καπιταλισμό το 1991. Μια γραμμή που απέρριψε τις μαρξιστικές – λενινιστικές θέσεις για την προλεταριακή επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου, για τον επαναστατικό χαρακτήρα του κόμματος και του κράτους, για τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την ειρήνη και τα εθνικοαπλευθερωτικά κινήματα, για να τις αντικαταστήσει με τις ρεβιζιονιστικές θέσεις για το “ειρηνικό πέρασμα”, την “ειρηνική άμιλλα” του καπιταλιστικού και σοσιαλιστικού συστήματος, το “παλλαϊκό κράτος”, το “κόμμα όλου του λαού”, κ.ά. Η ανοιχτή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, η διάλυσή της, όπως και η διάλυση του ΚΚΣΕ, ήταν η αναπόφευκτη κατάληξη, το τραγικό τέλος μιας ολέθριας διαδρομής που είχε αφετηρία της την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού με το 20ό Συνέδριο.

40. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες και στο βαθμό που συνειδητοποιούνταν οι θεμελιώδεις ανατροπές και οι ολέθριες συνέπειες της ρεβιζιονιστικής πολιτικής, ξέσπασε στις αρχές της δεκαετίας του '60 μια μεγάλη πολεμική στους κόλπους του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Επικεφαλής αυτού του θυελλώδους αντιρεβιζιονιστικού αγώνα τέθηκε το ΚΚ Κίνας με ηγέτη τον Μάο Τσετούνγκ. Με τη γενική γραμμή του υπερασπίστηκε και ανέπτυξε τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία για το επαναστατικό περιεχόμενο της δικτατορίας του προλεταριάτου και της ταξικής πάλης στο σοσιαλισμό, υπερασπίστηκε τo χαρακτήρα του κομμουνιστικού κόμματος και το ρόλο του στον αγώνα της εργατικής τάξης και των καταπιεζόμενων λαών και εθνών για τη νίκη της επανάστασης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και φώτισε τις αντιθέσεις του ιμπεριαλιστικού συστήματος, τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης, της ταξικής πάλης και του περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, των εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων, κ.ά. Ο πιο ξεχωριστός, ο πιο θυελλώδης και παρατεταμένος αγώνας, που πρόσφερε νέα στοιχεία στο κομμουνιστικό κίνημα ήταν η εξαπόλυση της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης το 1966, που στηρίχθηκε στη μεγάλη θεωρητική συνεισφορά του Μάο για τη συνέχιση της επανάστασης στις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου, με σκοπό την αποτροπή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Κίνα και το βαθύτερο επαναστατικό μετασχηματισμό του σοσιαλιστικού εποικοδομήματος. Πρόσφερε νέα στοιχεία γιατί μέσα στις συνθήκες του σοσιαλισμού υλοποιούσε την κατεύθυνση πως οι αγώνες για τη στερέωση του σοσιαλιστικού συστήματος πρέπει να διεξάγονται όχι μόνο υπέρ των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού, αλλά και με την άμεση, πλατιά και ορμητική συμμετοχή του στη μαζική κριτική και πάλη εναντίον των καπιταλιστικών δυνάμεων και τη σοσιαλιστική αναμόρφωση ολοκλήρωσης της κοινωνίας μέσω της ταξικής πάλης. Για να υπογραμμίσει το μέγεθος των προσπαθειών και το μακρόχρονο χαρακτήρα του αγώνα για τη σταθεροποίηση του σοσιαλισμού και την αποτροπή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, ο Μάο υπογράμμιζε πως πρέπει να γίνουν πολλές πολιτιστικές επαναστάσεις μέχρι την οριστική συντριβή της αστικής τάξης και το πέρασμα στον κομμουνισμό.

41. Συμπληρώνονται, φέτος, επίσης, 60 χρόνια από την περιβόητη “6η Ολομέλεια” του ΚΚΕ που πραγματοποιήθηκε το Μάρτη του 1956, ένα μήνα μετά τη σύγκληση του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Για πρώτη φορά στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, οργανώθηκε και επιβλήθηκε μια πραξικοπηματική επέμβαση στα εσωτερικά ενός κόμματος, καταπατώντας κάθε έννοια αρχών και ισοτιμίας, αφού η σύγκληση της οππορτουνιστικής παρασυναγωγής και η “εισήγηση – έκθεση” σ' αυτήν, έγιναν από μια “διεθνή επιτροπή” που την αποτελούσαν εκπρόσωποι ξένων κομμάτων, κάτω από την άμεση καθοδήγηση των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών. Αυτή η εισήγηση έγινε “απόφαση της 6ης Ολομέλειας” με την οποία επιβλήθηκε στο ΚΚΕ η ρεβιζιονιστική γραμμή του 20ού Συνεδρίου, ενώ ταυτόχρονα ανέτρεψαν τη νόμιμη ηγεσία του ΚΚΕ, καθαίρεσαν τον γραμματέα του, Ν. Ζαχαριάδη – που λίγο αργότερα τον διέγραψαν, τον κατασυκοφάντησαν και τελικά τον εξόρισαν στη Σιβηρία για να τον εξοντώσουν – και διόρισαν στην ηγεσία μια κλίκα από δεξιά, χρεοκοπημένα και διαγραμμένα από το κόμμα στοιχεία, που ανέλαβε το ρόλο να περάσει στο ΚΚΕ και στο κίνημα τη γενική γραμμή του 20ού Συνεδρίου, εκτελώντας πιστά τις εντολές των σοβιετικών ρεβιζιονιστών. Στη χώρα μας ύστερα απ' αυτήν τη μεγάλη ανατροπή, ξεκίνησε ο αγώνας των μαρξιστών – λενινιστών της Ελλάδας, στις εξορίες, τις φυλακές και την πολιτική προσφυγιά. Σταδιακά και όσο προχωρούσε ο ρεβιζιονιστικός εκφυλισμός, εξελίχθηκε σε έναν παρατεταμένο ιδεολογικοπολιτικό αγώνα που κάλυψε τα πιο βασικά ζητήματα του δικού μας και του παγκόσμιου κινήματος. Μέσα απ' αυτούς τους αγώνες διαμορφώθηκαν οι προϋποθέσεις για την ανεξάρτητη ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική δράση των μαρξιστικών – λενινιστικών δυνάμεων, που επισφραγίστηκε με την έκδοση του περιοδικού “Αναγέννηση”, τον Οκτώβρη του 1964, και τη δημιουργία του μαρξιστικού – λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας.

42. Πρωτεργάτης της ίδρυσής του ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης, που τη μεγάλη απώλειά του θρηνήσαμε πριν ένα χρόνο, τον Απρίλη του 2015, πήρε την πρωτοβουλία με τον σ. Γιάννη Χοντζέα να προχωρήσουν μαζί με μια μικρή ομάδα ομοϊδεατών επαναστατών, κύρια πρώην εξόριστων στον Άη Στράτη, στη συγκρότηση του πρώτου πολιτικού πυρήνα των μαρξιστών – λενινιστών της Ελλάδας, υψώνοντας τις σημαίες του αντιιμπεριαλιστικού και αντιρεβιζιονιστικού αγώνα και ρίχνοντας τις βάσεις για την αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος και την αναδημιουργία του κόμματος της εργατικής τάξης στη χώρα μας. Παράλληλα, στους πολιτικούς πρόσφυγες από την Ελλάδα στις Ανατολικές χώρες, οι σ. Πολύδωρος Δανιηλίδης και Γαβρήλος Παπαδόπουλος, που βρίσκονταν στη Ρουμανία, μαζί με άλλους κομμουνιστές πολιτικούς πρόσφυγες στην Ουγγαρία, στην Τσεχοσλοβακία, στην Πολωνία, πήραν την πρωτοβουλία της ανοιχτής αντιπαράθεσης με τη ρεβιζιονιστική πολιτική του ΚΚΕ και της δημιουργίας της Μαρξιστικής – Λενινιστικής Οργάνωσης των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων. Οι ιδρυτές του μαρξιστικού – λενινιστικού κινήματος της χώρας μας, πρόβαλαν και εφάρμοσαν μια γενική πολιτική γραμμή που καλούσε σε αγώνα για την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και των συμμάχων της, σε αντιπαράθεση με τη συνθηκολόγα πολιτική των ρεβιζιονιστών που υπέσκαπταν και αρνούνταν τον αντιαμερικάνικο, αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, περιορίζοντας την πάλη των λαϊκών μαζών σε επιμέρους βελτιώσεις του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, μετατρέποντας έτσι το λαϊκό και ευρύτερο επαναστατικό κίνημα σε εξάρτημα της πολιτικής της μεγαλοαστικής τάξης και των κομμάτων της.

43. Ο αντιρεβιζιονιστικός αγώνας διεθνώς και στη χώρα μας υπήρξε ένας αναγκαίος και δίκαιος αγώνας, που υπεράσπισε τις μεγάλες θεωρητικές, ιδεολογικές και πολιτικές κατακτήσεις του κομμουνιστικού κινήματος, τον επαναστατικό δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση, για τη μεγάλη υπόθεση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Έδωσε μια πλούσια συνεισφορά στον παγκόσμιο αγώνα του προλεταριάτου και των καταπιεζόμενων λαών και εθνών και αποτελεί ένα ανεκτίμητο ιδεολογικό και πολιτικό κεφάλαιο για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος. Το μαρξιστικό – λενινιστικό κίνημα, έδωσε τις δικές του απαντήσεις σε όλα τα μεγάλα προβλήματα που συντάραξαν το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα μισόν αιώνα τώρα και οδήγησαν στην παλινόρθωση του καπιταλισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Η πορεία των γεγονότων των τελευταίων δεκαετιών επιβεβαιώνει τη θεωρητική αξία τους και τα καθιστά πολύτιμο εφόδιο για την κατανόηση της εμφάνισης, εξέλιξης και εδραίωσης του σοβιετικού αναθεωρητισμού, το κλειδί για την κατανόηση και ερμηνεία της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σ. Ένωση και στην ίδια την Κίνα. Αυτές οι θέσεις που επιβεβαιώθηκαν μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης και της μεγάλης πολεμικής με το σύγχρονο ρεβιζιονισμό αποτελούν τη βάση για να προχωρήσουμε στο δρόμο της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος. Τη μόνη σίγουρη και σταθερή βάση για να διατηρούμε τη ζωντανή επαφή με τη συνεχώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα της ταξικής πάλης και να παίρνουμε ό,τι αληθινά νέο και χρήσιμο θα προβάλλει μέσα απ' αυτήν τη νέα πραγματικότητα για την ανάπτυξη του κινήματός μας.

44. Από την άλλη, κοιτώντας αυτόν το μισό αιώνα, δεν μπορούμε να μη δούμε τις αρνητικές εξελίξεις και καταστάσεις που σημάδεψαν την πορεία του μαρξιστικού – λενινιστικού κινήματος, διεθνώς και στη χώρα μας, και το οδήγησαν σε σοβαρή και μεγάλη υποχώρηση. Οι αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετώπισε, τα σοβαρά λάθη που διαπράχθηκαν, οι αδυναμίες και οι ανωριμότητες που εκδηλώθηκαν στις γραμμές του, η διάσπαση και η διασπορά των δυνάμεών του, δεν του επέτρεψαν να έχει μια σταθερή ανάπτυξη, να συνδεθεί με πλατιές μάζες εργαζομένων και να αποκτήσει μια μαζική επιρροή στο λαϊκό κίνημα. Έχουμε χρέος και οφείλουμε να σκύψουμε στον απολογισμό της ιστορίας του κινήματός μας με υπεύθυνο, σοβαρό και αντικειμενικό τρόπο, να βγάλουμε σωστά διδάγματα και συμπεράσματα από τη θετική και αρνητική εμπειρία μας, από τα σωστά και τα λάθη που διαπράξαμε, έτσι ώστε να εξοπλιστούμε στο δύσκολο και μακρόχρονο αγώνα μας για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και την αναδημιουργία του κόμματος της εργατικής τάξης. Το πιο σημαντικό είναι πως το μαρξιστικό – λενινιστικό κίνημα της χώρας μας παρά τις σκληρές δοκιμασίες του ταξικού αγώνα, τις διώξεις, τις φυλακές και τις εξορίες, παρά τα σοβαρά προβλήματα που ξέσπασαν στις γραμμές του, τις περιπέτειες που πέρασε με τις διασπάσεις και τη σοβαρή εξασθένιση των δυνάμεών του, δεν έχασε ποτέ, σε όλο το διάστημα της πολυκύμαντης διαδρομής του, τον επαναστατικό του προσανατολισμό, την αγωνιστική διάθεση και πίστη των δυνάμεων που το συγκροτούν να συνεισφέρουν στη μεγάλη υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού μας. Έχοντας βαθιές ρίζες, το μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα της Ελλάδας, συμπλήρωσε πάνω από μισό αιώνα συνεχούς αγωνιστικής δράσης και προσφοράς. Αυτό πιστοποιεί η αδιάκοπη αγωνιστική παρουσία και πάλη των δυο οργανώσεων, του Μ-Λ ΚΚΕ και του ΚΚΕ(μ-λ) στο στίβο του πολιτικού και ταξικού αγώνα.

45. Πέρα από την κοινή πάλη των δύο οργανώσεων στα πλαίσια της ΛΑ-ΑΑΣ για την ανατροπή των βάρβαρων αντεργατικών μέτρων, συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές και η ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία, υπάρχει το μεγάλο ζήτημα της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος, οι μακροπρόθεσμοι στόχοι και σκοποί του επαναστατικού αγώνα, που σε αυτούς υποτάσσουμε και όλους τους σημερινούς αγώνες μας. Από την άποψη αυτή οι εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν με επιτυχία από τις εφημερίδες “Λαϊκός Δρόμος” και “Προλεταριακή Σημαία” για να τιμηθούν τα 50 χρόνια από την έκδοση της “Αναγέννησης”, σε τέσσερις πόλεις, τον Οκτώ­βρη – Νοέμβρη 2014, όπου τέθηκαν βασικά ιδεολογικοπολιτικά ζητήματα και προβλήματα που αφορούν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του κομμουνιστικού μαρξιστικού – λενινιστικού κινήματος, αποτέλεσαν ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο στην κοινή προσπάθεια, και κατέδειξαν, παρά τις διαφορές που καταγράφηκαν, τις δυνατότητες και τις προοπτικές που ξανοίγονται, τις αγωνιστικές προσδοκίες ενός κόσμου να συμπορευτεί και να παλέψει για την υπόθεση του μαρξιστικού – λενινιστικού κινήματος. Η απόφαση τώρα των δύο οργανώσεων να συνδιοργανώσουν ένα διήμερο εκδηλώσεων στα τέλη Μάη - αρχές Ιούνη στην Αθήνα, για να τιμήσουν τα 50 χρόνια από τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, και να συζητήσουν πάνω σε κρίσιμα προβλήματα του κομμουνιστικού κινήματος, όπως αυτό της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, είναι επίσης μια σημαντική πρωτοβουλία που κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Το Μ-Λ ΚΚΕ έχει προβάλει και παλέψει κοντά τρεις δεκαετίες τη γραμμή της ενότητας όλων των δυνάμεων του μαρξιστικού – λενινιστικού κινήματος, οργανωμένων και ανένταχτων, στα πλαίσια μιας ενιαίας οργάνωσης, που θα βάλει τέρμα στη διάσπαση και θα του επιτρέψει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και στην αναδημιουργία του κόμματος της εργατικής τάξης. Οι διαφορές που υπάρχουν σε σοβαρά ζητήματα θα μπορούσαν στα πλαίσια του κινήματος, της συναγωνιστικής κριτικής και του διαλόγου να συζητηθούν, να φωτιστούν και να αντιμετωπιστούν σε μια πορεία κοινών αγώνων και προσπαθειών, ώστε να διαμορφωθούν οι ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν να προχωρήσει στη ζωή η ενότητα των μαρξιστικών – λενινιστικών, όλων των κομμουνιστικών δυνάμεων, που στέκονται σε επαναστατικές θέσεις, υπερασπίζονται τις θεμελιακές αρχές του μαρξισμού – λενινισμού και αναζητούν δρόμους για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος. Οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν την τελευταία πενταετία είναι ευνοϊκές, σίγουρα ευνοϊκότερες από κάθε άλλη περίοδο, για να τεθεί και να απα­σ­χο­λήσει συγκεκριμένα τις δυνά­μεις του μαρξιστικού – λενινι­στικού κινήματος ο στόχος της ενότητας, και να αναληφθούν πρωτοβουλίες, ώστε να ξεπεραστούν οι δυσκολίες και να δημιουργηθούν οι όροι που θα επιτρέψουν μέσα από επίμονες, συντονισμένες και συνειδητές προσπάθειες να προχωρήσει στη ζωή η ενότητα των μαρξιστών – λενινιστών και η ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.

46. Τον επόμενο χρόνο, το 2017, συμπληρώνονται ε­κα­­­τό χρό­­νια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σο­σιαλιστική Επανάσταση και το 2018 εκατό χρό­νια από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Δύο μεγάλες επέτειοι για το παγκόσμιο και το δικό μας κομμουνιστικό κίνημα. Το Μ-Λ ΚΚΕ θα τιμήσει τα εκατό χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ υπερασπίζοντας την προσφορά και τις μακρόχρονες αγωνιστικές παραδόσεις του επαναστατικού ΚΚΕ, τον εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή των μεγάλων αγώνων του λαού μας στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, μέχρι να του ξεριζώσουν οι ρεβιζιονιστές την επαναστατική ψυχή και να σκορπίσουν στη θέση του ερείπια. Το κόμμα που γέννησε Μπελογιάννηδες, Μαλτέζους και Η­λέκ­­τρες και τόσους αφανείς λαϊκούς ήρωες στα ένδοξα πεδία των μαχών του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές και τις εξορίες, γαλουχημένους από το λαό και το κόμμα στα πιο ψηλά ιδανικά. Θα τιμήσουμε τα εκατό χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ, αντλώντας διδάγματα από τους πλούσιους επαναστατικούς αγώνες του για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού μας, για τη Λευτεριά, τη Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία και το Σοσιαλισμό, πασχίζοντας μέσα από το χώνεμα όλης αυτής της εμπειρίας των επιτυχιών και των λαθών και τη ζωντανή επαφή με τη σημερινή πραγματικότητα της ταξικής πάλης στη χώρα μας, να δώσουμε τη δική μας συμβολή στον αγώνα για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και την αναδημιουργία του κόμματος της εργατικής τάξης, για την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, για τη μεγάλη υπόθεση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Το Μ-Λ ΚΚΕ θα τιμήσει τα εκατό χρόνια από τη μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, που εγκαινίασε μια νέα εποχή, την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων στις χώρες του ιμπεριαλισμού, όπου η τάξη των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων υψώθηκε σε κυρίαρχη τάξη, οικοδομώντας ένα νέο κοινωνικό σύστημα, το σοσιαλισμό, εκφράζοντας την αταλάντευτη προσήλωσή του στο μαρξισμό – λενινισμό, στην υπεράσπιση της επαναστατικής γραμμής του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που πρόσφερε μεγαλειώδεις αγώνες στην υπηρεσία της εργατικής τάξης, των λαών και των εθνών. Θα τιμήσουμε τα εκατό χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση διαδηλώνοντας την ακλόνητη πίστη μας στο δρόμο του Οκτώβρη, το δρόμο που πρόδωσε ο ρεβιζιονισμός, υπερασπίζοντας την πολύτιμη προσφορά των μεγάλων καθοδηγητών του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος Μαρξ, Έγκελς, Λένιν, Στάλιν, Μάο από τις επιθέσεις της παγκόσμιας αντίδρασης και των οππορτουνιστών κάθε απόχρωσης, πασχίζοντας να αφομοιώσουμε τα θεμελιώδη διδάγματα του επαναστατικού έργου τους.

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ: ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΟΧΙ

Η επέτειος του «ΟΧΙ» αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος

Δημοσιεύτηκε στις: 28, Οκτ 2015 δτν εφημερίδα ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Η επέτειος της 28ης Oκτώβρη 1940, επέ­τειος του «Όχι» που πρόβαλε ο λαός μας στην εισβολή του Μουσολίνι, είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ιστορία του Κομμουνιστικού Κινήματος, με τη ζωή και τη δράση του παλιού ηρωικού ΚΚΕ.

Το ανοιχτό γράμμα τού τότε φυλακισμένου από το καθεστώς της μεταξικής διχτατορίας, Γ.Γ. του κόμματος, Νίκου Ζαχαριάδη (με ημερομηνία 31 Oκτώβρη 1940, δημοσιεύτηκε στις 2 Νοέμβρη 1940), η ιστορία το ανύψωσε σε πατριωτικό - εθνικό ντοκουμέντο που η σημασία και η απήχησή του φτάνει ως τις μέρες μας:

«O φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει, πρέπει να παλεύει αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. O λαός της Ελλάδας, διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα...».

Η επέτειος της 28ης Oκτώβρη, δεν ανήκει στους εθνοκάπηλους, είναι ταυτισμένη στη συνείδηση του δημοκρατικού ελληνικού λαού με τον αγώνα για μια Ελλάδα λεύτερη, δημοκρατική κι ανεξάρτητη, με το λαό αφέντη στον τόπο του. «Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα - τόνιζε το ιστορικό γράμμα - πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό...».
Αυτή η κατεύθυνση θα ηχήσει ως το βάθος της λαϊκής ψυχής και θα σημαδέψει όλη την κατοπινή εξέλιξη, δίνοντας ανεκτίμητη συνεισφορά στον αντιφασιστικό αγώνα των λαών και αποτελώντας το προοίμιο της μεγάλης εποποιίας της εθνικής αντίστασης, που θα απλωθεί ορμητικά στα κατοπινά μαύρα χρόνια της τριπλής φασιστικής ιταλο-γερμανο-βουλγαρικής κατοχής.

Η γραμμή, την οποία καθόριζε το γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη, έκφραζε με πρωτοβουλία και τόλμη, μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας, τις γενικές οδηγίες που διαμόρφωσε και πρόβαλε η Κομμουνιστική Διεθνής για τον αγώνα ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο, καθώς και τις αποφάσεις του ΚΚΕ σε κατεύθυνση αντιστοίχισης προς αυτές, που είχαν παρθεί πριν ακόμα επιβληθεί η μοναρχοφασιστική τεταρτοαυγουστιανή μεταξική διχτατορία. Τέτοιες ήταν οι αποφάσεις της 4ης Oλομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ (Σεπτέμβριος 1935) και στη συνέχεια οι αποφάσεις του 6ου συνεδρίου του ΚΚΕ (Δεκέμβριος 1935), που βασίζονταν στις ιστορικές αποφάσεις του 7ου (τελευταίου) συνεδρίου της Κομ­μουνιστικής Διεθνούς, που είχε συγκληθεί λίγο νωρίτερα (25 Ιούλη - 20 Αυγούστου 1935).

Στην απόφαση της 4ης Ολομέλειας της ΚΕ, σημειωνόταν:

«Το ΚΚΕ διακηρύττει, ότι μπροστά στον άμεσο κίνδυνο φασιστικής ιταλικής επιδρομής, είτε άλλης μεγαλοϊμπεριαλιστικής (λ.χ. από την πλευρά της χιτλερικής Γερμανίας) απειλής κατά της εθνικής ακεραιότητας και ανεξαρτησίας, θέτει σαν υπέρτατο καθήκον του την υπεράσπιση της εθνικής ελευθερίας και θα παλέψει με όλες του τις δυνάμεις για να καταχτήσει αυτό την ηγεμονία της πάλης, εφόσον η ιστορία και η πράξη όλων των αστικοτσιφλικάδικων κομμάτων, είναι ιστορία και πράξη ξεπουλήματος της χώρας και του λαού στους ξένους ιμπεριαλιστές».

Το 6ο συνέδριο του ΚΚΕ, 4 μήνες μετά το 7ο συνέδριο της ΚΔ, ψήφισε απόφαση για την «πάλη κατά του πολέμου». Η απόφαση αυτή «υπογραμμίζει τους κινδύνους του πολέμου, την απειλή κατά της εθνικής ανεξαρτησίας από την πλευρά των ιμπεριαλιστών και άμεσα από την Ιταλία του Μουσολίνι, και ρίχνει το σύνθημα του ενιαίου αντιπολεμικού μετώπου με όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις που δέχονται την παλλαϊκή πάλη για την εθνική ανεξαρτησία, ενάντια σ’ όλες τις ιμπεριαλιστικές επιβουλές».

Με την επιβολή της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας τον Αύγουστο 1936, το ΚΚΕ δέχτηκε σοβαρά και εκτεταμένα χτυπήματα. Τα επίλεκτα στελέχη του τραβούν το δρόμο της φυλακής και της εξορίας, ο ίδιος ο γ.γ. του κόμματος βρίσκεται φυλακισμένος στα κάτεργα της διχτατορίας. Αν και η βασιλομεταξική διχτατορία χρησιμοποιεί όλες τις χιτλερικές μεθόδους, δεν παύει ουσιαστικά να καθορίζει τελικά την πολιτική της σαν ενεργούμενο της Αγγλίας.
Όταν εκδηλώνεται η ιταλική στρατιωτική επίθεση στις 28 Oκτώβρη, η Ελλάδα ήταν όχι μόνο εσωτερικά διασπασμένη και ηθικά αδυνατισμένη απέναντι στην ιταλική φασιστική εισβολή, μα και υλικά απροετοίμαστη χάρη στην οικονομική καθυστέρησή της και την τεταρτοαυγουστιανή ρεμούλα.

O πόλεμος που έκανε ο Μουσολίνι ενάντια στην Ελλάδα (όπως και ο Χίτλερ στη συνέχεια) ήταν άδικος, ιμπεριαλιστικός, ληστρικός πόλεμος. Από τη μεριά της Ελλάδας ήταν δίκαιος, εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος. Η θέση του ΚΚΕ απέναντι στον πόλεμο αυτό θα συνοψιστεί στο γράμμα - κάλεσμα «προς το λαό της Ελλάδας» του Ν. Ζαχαριάδη. Η βασική αυτή εκτίμηση, αντανακλώντας σωστά το αντικειμενικό περιεχόμενο του αγώνα και την προοπτική του, θα επιτρέψει ακριβώς στο ΚΚΕ, στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, να υψωθεί σε ηγέτιδα δύναμη της αντίστασης του ελληνικού λαού. Ευνόητο είναι ότι οι Ιταλοί κομμουνιστές όφειλαν να καταγγείλουν και να αντιταχθούν στον άδικο, ιμπεριαλιστικό, ληστρικό πόλεμο, που εξαπόλυσε ο Μουσολίνι κατά της Ελλάδας. Και αυτό έκαναν. Το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, διακήρυξε από την παρανομία τα παρακάτω: «Λένε ψέματα οι φασίστες ηγέτες όταν υποστηρίζουν ότι τάχα η Ελλάδα μας απειλούσε και μας επιτέθηκε. Σε ολόκληρη την ιστορία μας οι καλύτεροι άνθρωποι της Ιταλίας, ο φιλελεύθερος Σανταρόζα, οι γαριβαλδινοί και οι σοσιαλιστές στο Δομοκό - όλοι τους έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Κάτω από την απειλή των ιμπεριαλιστών των δύο εμπολέμων μερών ο ελληνικός λαός υποχρεώθηκε να υπερασπίσει τη γη του απ’ αυτούς που του επιτέθηκαν, όπως την υπεράσπισε στο παρελθόν από τις οθωμανικές ορδές. O ιτα­λικός λαός δεν έχει κανένα συμφέρον να καταλάβει το έδαφος της Ελλάδας και να στερήσει τη λευτεριά από τον ελληνικό λαό, με τον οποίο πρέπει και μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά. Πολύ λιγότερο έχουμε συμφέρον τα στρατεύματα του Χίτλερ να καταλάβουνε την Ελλάδα και τις άλλες βαλκανικές χώρες και να τις μετατρέψουνε σε γερμανική αποικία. Αυτό είναι ακριβώς το αποτέλεσμα της τυφλής και εγκληματικής πολιτικής του Μουσολίνι και του Τσιάνο».

Παρόμοια, θα στηλιτεύσει, απ’ τη βαθιά παρανομία, τη χιτλερική επίθεση κατά της Ελλάδας, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας. 

Όταν ξεσπάει η γερμανική επίθεση στην Ελλάδα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας, με την 12.9.41 διακήρυξή του, καταδικάζει την απρόκλητη γερμανοφασιστική επίθεση και καλεί τους Γερμανούς «να σεβαστούν τη θέληση για ειρήνη του ελληνικού λαού και να πράξουν ό,τι πρόσταζε η τιμή της γερμανικής νεολαίας. Παρέχοντας κάθε είδους βοήθεια στο δίκαιο αγώνα του ελληνικού λαού βοηθούσαν ταυτόχρονα και το γερμανικό λαό στον αγώνα του μέσα στη χώρα τους κατά των πολεμοκάπηλων καπιταλιστών».

Η πάλη ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο

Το 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Ιούλιος - Αύγουστος 1935) θα καθορίσει τα καθήκοντα της πάλης των κομμουνιστών για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο φασισμό και της πάλης ενάντια στον πόλεμο.
Στο συνέδριο, ο Δημητρόφ θα επαναλάβει την εκτίμηση της 13ης Oλομέλειας της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΔ, που όρισε το φασισμό ως εξής:

«O φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο σωβινιστικών, πιο αντιδραστικών και πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου».

Θα υπογραμμίσει επίσης ότι: «ο φασισμός δεν είναι μια διακυβέρνηση πάνω από τάξεις, ούτε διακυβέρνηση της μικροαστικής τάξης ή του κουρελοπρολεταριάτου ενάντια στο χρηματιστικό κεφάλαιο. O φασισμός αποτελεί την ίδια την εξουσία του χρηματιστικού κεφαλαίου».

Στην εισήγηση του Δημητρόφ, σημειώνεται για την ιδεολογική πάλη ενάντια στο φασισμό: «Oι κομμουνιστές που ανήκουν σε ένα καταπιεζόμενο, εξαρτημένο έθ­νος, δεν μπορούν να εμφανιστούν με επιτυχία ενάντια στο σωβινισμό μέσα στις γραμμές του έθνους τους, αν ταυτόχρονα δεν δείξουν έμπραχτα στο μαζικό κίνημα, ότι αυτοί πραγματικά αγωνίζονται για την απελευθέρωση του έθνους τους από τον ξένο ζυγό.

Από την άλλη πάλι μεριά, οι κομμουνιστές του έθνους καταπιεστή δεν είναι σε θέση να διαπαιδαγωγήσουν τις εργαζόμενες μάζες του έθνους τους στο πνεύμα του διεθνισμού, όπως είναι απαραίτητο, αν δεν διεξάγουν αποφασιστικό αγώνα ενάντια στην πολιτική καταπίεσης της «ίδιας τους» της μπουρζουαζίας, για το πλέριο δικαίωμα αυτοδιάθεσης των υποδουλωμένων από αυτήν εθνών. Αν δεν το κάνουν αυτό, δε διευκολύνουν ούτε και τους εργαζόμενους του καταπιεζόμενου έθνους να ξεπεράσουν τις εθνικιστικές τους προκαταλήψεις. Μόνο αν εμφανιζόμαστε με αυτό το πνεύμα, αν υποδείχνουμε πειστικά σε όλη μας τη μαζική δουλειά, ότι είμαστε το ίδιο ελεύθεροι τόσο από εθνικό μηδενισμό όσο και από αστικό εθνικισμό, μόνο τότε θα μπορέσουμε να διεξάγουμε έναν πραγματικά πετυχημένο αγώνα ενάντια στη σωβινιστική δημαγωγία των φασιστών».

Το 7ο συνέδριο της ΚΔ πήρε αποφάσεις σχετικά με την προώθηση των αντιφασιστικών Λαϊκών μετώπων, στις διάφορες καπιταλιστικές χώρες σαν βάση του αγώνα των αντίστοιχων λαών ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο. Προσδιορίζοντας τα καθήκοντα της αντιπολεμικής πάλης, η απόφαση της ΚΔ προσδιόριζε επίσης πως «αν ωστόσο ξεσπάσει ο πόλεμος το καθήκον (των κομμουνιστών) είναι να δράσουν για το γρήγορο τερματισμό του και να προσπαθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις ώστε η οικονομική πολιτική κρίση, που προκαλεί ο πόλεμος, να χρησιμοποιηθεί για την αφύπνιση της πολιτικής συνείδησης των λαϊκών μαζών και την επίσπευση έτσι της κατάρρευσης της κυριαρχίας της καπιταλιστικής τάξης».

Παρά τους πεισματικούς αγώ­νες των εργατών πολλών χωρών ενάντια στο ογκούμενο κύμα του φασισμού και την απειλή του πολέμου, 4 χρόνια ύστερα απ’ το 7ο συνέδριο της ΚΔ, ξέσπασε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Όπως είχε τονιστεί στο 7ο συνέδριο, «οι κύριοι υποκινητές του πολέμου» ήταν οι γερμανοί φασίστες που πάλευαν για την «ηγεμονία του γερμανικού ιμπεριαλισμού στην Ευρώπη». Για το χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, ο Ι.Β. Στάλιν, μετά τον πόλεμο, θα κάνει την παρακάτω πολύ σημαντική εκτίμηση, στο «Λόγο προς τους εκλογείς του»: «O δεύτερος παγκόσμιος πό­λε­μος ενάντια στα κράτη του ά­ξο­να πήρε από την πρώτη μέρα χαρακτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δεν μπορούσε παρά να δυναμώσει και πραγματικά δυνάμωσε τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου».

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΡΙΓΩΤΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

του Θανάση Τσιριγώτη*

Όταν παίρνεις λάθος τρένο πας και σε λάθος προορισμό

Ο δρόμος προς την κάλπη δεν είναι στρωμένος με αγαθές προθέσεις.

Όταν η ναυαρχίδα του Τσίπρα άλλαξε ρότα κι ανοίχτηκε στα μνημονιακά νερά, η άκατος του Λαφαζάνη άρχισε να ρίχνει δολώματα και να μαζεύει ναυαγούς. Ήδη αρκετοί θεώρησαν ότι το ύστερο εγχείρημα του κεϋνσιανισμού με ανθρώπινο πρόσωπο είναι καταλληλότερο όχημα για να αλλάξουμε τη χώρα και πολλοί συναγωνιστές «βλέπουν το τυρί αλλά όχι τη φάκα». Από μία άποψη το πράγμα είναι εξηγήσιμο· δύσκολα πορεύεσαι μόνος και το λούσο είναι πάντα πιο εντυπωσιακό από το … αμπέχωνο.

Νομίζω ότι πρόκειται για το τρίτο μεταπολιτευτικό κύμα αυταπάτης και η έσχατη πλάνη αποδείχνεται χείρων της πρώτης. Στο πρώτο κύμα η ριζοσπαστική ρητορεία του Α. Παπανδρέου γοήτευσε ένα τμήμα αριστερών διανοούμενων, καθήλωσε τον ξέπνοο ρεφορμισμό (αναθεώρηση), άλωσε τα συνδικάτα με το δίλημμα δεξιά – αντιδεξιά και λαφυραγώγησε τα ιερά και τα όσια της αριστεράς με μία αντιστασιακή σύνταξη και δύο τσίγκινα παράσημα.

Στο δεύτερο κύμα η κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού και το αποκρουστικό πρόσωπο των ανατολικών καθεστώτων προκάλεσε διθυράμβους στο αμερικανικό πεντάγωνο για το «τέλος της ιστορίας» και ανάγκασε ένα τμήμα αριστερών να αποστρατευτεί και ένα ‘άλλο στο οποίο ανήκει η φρουρά των μαρξιστών – λενινιστών να μάχεται απελπιστικά μόνο.

Το τρίτο κύμα ακούει στ’ όνομα ΣΥΡΙΖΑ όπου η αγανάκτηση και η απελπισία πήρε τη ρεβάνς ντυμένη με την απροσδιόριστη κυβερνητική ελπίδα.

Φευ! Άνθρακες ο θησαυρός! Διότι άλλο πράγμα η κυβέρνηση και άλλο η εξουσία. Άλλο η συνεπής, ανιδιοτελής και ανυποχώρητη πάλη ενάντια στην ΕΕ και τις ΗΠΑ και άλλο η γιαλαντζί διαμαρτυρία πασπαλισμένη με θέαμα αντίστασης, θίασο βουλευτών και τηλεοπτικό show.

Είναι γνωστός άλλωστε ο δοκιμασμένος στίχος «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

Μέσα σ’ αυτό το τοπίο της οικονομικής κρίσης όποιο κόμμα και πολιτικό δυναμικό ακουμπούσε το μνημόνιο καταδικαζόταν στα Τάρταρα (ΠΑΣΟΚ –ΔΗΜΑΡ – ΛΑΟΣ, Παπανδρέου, Κουβέλης, Καρατζαφέρης, Καμμένος) και η άρχουσα συμμορία ψάχνει – σαν καμακωμένη σμέρνα – να βρει πολιτικές εφεδρείες. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε όλα τα εχέγγυα για την άρχουσα τάξη. Η σημαία του έγραφε Ευρώπη, καπιταλισμός και ήπια προσαρμογή. Τι δεν καταλαβαίνεις; (όπως θα ’λεγε και μία έκφραση του συρμού).

Έτσι το μικρότερο κακό έγινε βίωμα – θεωρία και στο κοινωνικό πεδίο οι μικροαστοί επέβαλαν στους εργαζόμενους, στο λαό και τη νεολαία «να βλέπει το δέντρο αλλά όχι το δάσος».

Σήμερα όμως, ιδιαίτερα μετά το γ’  μνημόνιο, τα πράγματα είναι καθαρότερα. Και το λέμε όχι ως διαπιστωτική πράξη όπως κάνουν οι εκ του Περισσού, σαν διευθυντές νεκροτομείου,  «ο άνθρωπος απέθανε» για ν’ αναχωρήσουν στη διπλανή πλατεία, αλλά ως μάχιμοι, μαχόμενοι, ορθοβαδίζοντες.

Ως εκ τούτου, μ’ αυτούς οι οποίοι στάθηκαν Ηρακλειδείς του Τσίπρα, άκουγαν άφωνοι τον Καμμένο να θέλει να δώσει τα νησιά του Αιγαίου στο ΝΑΤΟ, έσφιγγαν το χέρι του φασίστα Σίσι στην Αίγυπτο, μοίραζαν με τον Νετανιάχου την ανατολική Μεσόγειο, έσπερναν αυταπάτες για την Ευρώπη μ’ αντάλλαγμα μία χούφτα αξιώματα, έχτιζαν εσαεί τον ΕΝΦΙΑ, αποδέχονταν τη γενικευμένη ανεργία, έκοβαν συντάξεις και έστρωναν το δρόμο στην εργασιακή φρίκη δεν μπορούμε «να κάνουμε χωριό».

Η σημαία του κινήματός μας πρέπει να γράφει τη βαθειά και ανειρήνευτη αντίθεση με τον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό και το ρεφορμισμό. Πρέπει να δημιουργούμε συνθήκες πολιτικού οξυγόνου για όσους αγωνίζονται για μία καλύτερη ζωή χωρίς εξάρτηση, μνημόνια και σύγχρονη δουλεία. Από αυτή την άποψη το νεότευκτο οικοδόμημα της Λαϊκής Ενότητας μπορεί να συγκεντρώνει ευρύτερα ακροατήρια αλλά ταυτόχρονα κουβαλάει όλη την αρχαία σκουριά των παλιών αδιέξοδων πολιτικών.

*Ο Θανάσης Τσιριγώτης είναι στέλεχος του Μ-Λ ΚΚΕ και μέλος της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ

Τηλ επικ. 6944253743

--

ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΤΟΥ ΙΣΑΑΚ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗ

«Συνοψίζοντας τις εκτιμήσεις και θέσεις μας»

Δημοσιεύτηκε στις: 03, Μαϊ 2015

Το κείμενο που δημοσιεύουμε σήμερα με τον υπότιτλο «Συνοψίζοντας τις εκτιμήσεις και θέσεις μας», είναι το τελευταίο μέρος ενός γενικού κειμένου που έγραψε ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης το 2000 με τίτλο «Οι ‘‘θέσεις της ΚΕ για το 16ο συνέ­δριο’’ και η γενική γραμμή του ΚΚΕ σήμερα», το οποίο  δημοσιεύτηκε ανυπόγραφα στο «Λαϊκό Δρόμο», το Νοέμβρη  - Δεκέμβρη  2000.

Πρόκειται για ένα από τα τελευταία κείμενα που έγραψε ο σ. Ισαάκ  και το αναδημοσιεύουμε  γιατί εκφράζει και συμπυκνώνει κατευθυντήριες θέσεις και απόψεις του σε ορισμένα σημαντικά ζητήματα, όπως η στάση απέναντι στο ΚΚΕ, η ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος, ο ρόλος και η προοπτική του μαρξιστικού – λενινιστικού κινήματος.

Το κείμενο αυτό μαζί με άλλα δύο κείμενα του σ. Ισαάκ εκδόθηκαν σε μπροσούρα από τις «Μορφωτικές Εκδόσεις» το 2002,  με το γενικό τίτλο: «Για τον επαναστατικό προσανατολισμό του κομμουνιστικού  κινήματος, ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ».
Τα άλλα δύο κείμενα  της μπροσούρας έχουν τους τίτλους :
1) 6η Ολομέλεια  - Μάρτης 1956. Η επιβολή του ρεβιζιονισμού στο ΚΚΕ.
2) Για μια πραγματική αναγέννηση του κινήματος και της Ελλάδας.
Τα κείμενα αυτά, παρμένα μαζί, συνθέτουν μια βασική εικόνα των μαρξιστικών – λενινι­στικών  θέσεων εναντίον  του ρεβιζιονισμού, για την ιδεολογικοπολιτική αντίκρουση και α­ναί­ρεση της γραμμής του.

Απ' τις σελίδες της ιστορίας του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος

30 Μάρτη 1952 - 30 Μάρτη 2015 63 χρόνια από τη δολοφονία του κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

 
 Στις 30 Μάρτη συμπληρώθηκαν 63 χρόνια από τη δολοφονία του κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Μπελογιάννη.

Δεν είχαν καλά-καλά κλείσει τρία χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου πολέμου 1946—1949 που, όπως είναι γνωστό, τον προκάλεσαν οι ξένοι σε συμμαχία με την ελληνική αντίδραση, για να υποδουλώσουν ξανά τον ηρωικό λαό μας και για να μετατρέψουν τη χώρα μας σε πολεμικό προγεφύρωμα εναντίον τής Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών.
Ήταν ημέρα Κυριακή. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.