με την πολιτική του καρότου και του ραβδιού προσπαθεί να εφαρμόσει την πολιτική της η κυβέρνηση.

 

Η κυβέρνηση της ΝΔ προσφεύγει στον αυταρχισμό, στην παραπλανητική προπαγάνδα και στο μεγάλο κεφάλαιο για να αντιμετωπίσει την ογκούμενη λαϊκή αποδοκιμασία της πολιτικής της.

 

Η ραγδαία πολιτική φθορά που έχει η κυβέρνηση Μητσοτάκη απασχολεί πολύ έντονα το επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου, όχι μόνο γιατί όσα επιχείρησε προπαγανδιστικά να προβάλει ο Κυρ. Μητσοτάκης μετά το καλοκαίρι, για να την ανακόψει (εξαγγελίες ΔΕΘ κ.ά.), αποδείχθηκαν άκαρπα. Αλλά και γιατί οι συσσωρευτικές συνέπειες της κυβερνητικής πολιτικής στην οικονομική και κοινωνική ζωή του ελληνικού λαού (ακρίβεια, καθήλωση μισθών και συντάξεων, φορολεηλασία κλπ), η επιμονή της στην κλιμάκωσή της (με τελευταίο παράδειγμα την ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου τής επιβολής του 13ωρου εργατικού ωραρίου και της παραπέρα ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων), η προκλητική στάση της στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, οι συνεχιζόμενες αποκαλύψεις για σκάνδαλα διαφθοράς (ΟΠΕΚΕΠΕ κ.ά.), τα απανωτά ναυάγια στα εθνικά θέματα καθώς και ο αντίκτυπος που όλα αυτά έχουν μέσα στο κόμμα της ΝΔ, όπου οξύνθηκαν αντιθέσεις, προμηνύουν μια παραπέρα πορεία υποχώρησης της εκλογικής επιρροής της.

Ορατό το ρατσιστικό προφίλ της κυβερνητικής πολιτικής!

 

Αντεργατικά, αυταρχικά μέτρα και ρατσιστικός παροξυσμός

Νέο εμπαιγμό του λαού, νέα εξοργιστική πρόκληση προς τον αγροτικό ιδιαίτερα κόσμο, από τον «ανήξερο» Κυρ. Μητσοτάκη και το επιτελικό του κράτος, αποτελεί η πρωθυπουργική πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το μέγα σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ από… το 1998! Αλλά, ταυτόχρονα, και μια έμμεση ομολογία βαριάς ενοχής.

Ο στόχος προφανής. Διαθέτοντας την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η κυβέρνηση ΝΔ αποσκοπεί στο να μην λογοδοτήσει, να μην καταλογιστεί καμιά ευθύνη σε κανένα στέλεχός της, να βγει από το κάδρο των ευθυνών πρωτίστως ο πρωθυπουργός και να μείνει ανέγγιχτος -για ευνόητους λόγους- ειδικά ο Βορίδης, συμψηφίζοντας και διαχέοντας την ευθύνη σε βάθος 27 χρόνων… Η γνωστή αμαρτωλή ιστορία με τις εξεταστικές επιτροπές.

Με τον αυταρχισμό και την απειλή των απολύσεων απειλεί τους υγειονομικούς η κυβέρνηση.

Τα μέτρα για την πανδημία χαλαρώνουν και η πολιτική της υποχρεωτικότητας σκληραίνει

Στο μέτωπο της πανδημίας, η κυβέρνηση επείγεται να αφαιρέσει μέτρα και να επαναφέρει την «κανονικότητα», καθώς μπροστά ανοίγεται η τουριστική περίοδος.
Ανεξάρτητα αν οι θάνατοι και οι διασωληνωμένοι παραμένουν ψηλά, ανεξάρτητα αν οι «σκληροί δείκτες» που πάνω τους χτίστηκαν τα μέτρα των απαγορεύσεων -ανάλογα κάθε φορά με τις κυβερνητικές και όχι τις υγειονομικές προτεραιότητες- μετρούν σε καθημερινή βάση 400-500 διασωληνωμένους και 60-80 θανάτους, η κυβέρνηση -υποβοηθούμενη σε ειδησεογραφικό επίπεδο και από τον πόλεμο στην Ουκρανία- έχει υποβαθμίσει σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο την πανδημία.

Να αποσυρθεί τώρα το νέο φασιστικού τύπου μέτρο– Ενίσχυση του ΕΣΥ τώρα

1 Δεκεμβρίου 2021

    Μ-Λ ΚΚΕ

Να αποσυρθεί τώρα το νέο φασιστικού τύπου μέτρο

Να αποσυρθούν όλα τα αντιεπιστημονικά, διχαστικά και αυταρχικά μέτρα της κυβέρνησης

Ενίσχυση του ΕΣΥ τώρα – Η μόνη πραγματική απάντηση στην πανδημία

Με ένα νέο, φασιστικού τύπου μέτρο η κυβέρνηση επιχειρεί ένα ακόμη βήμα στην πολιτική του διχασμού, του αυταρχισμού και της πειθάρχησης. Χρησιμοποιώντας ξανά τη βία τής οικονομικής εξόντωσης, μετά από τους εργαζόμενους σε υγεία και πρόνοια επιβάλλει τώρα την υποχρεωτικότητα σε όσους είναι άνω των 60 ετών και κατά κύριο λόγο στους συνταξιούχους.

Το νομοσχέδιο Χρυσοχοϊδη αποτελεί μνημείο αυταρχισμού.

«Σχέδιο διαχείρισης συναθροίσεων»… Ένα ακόμη βήμα στη πολιτική των απαγορεύσεων και της κατάργησης πολιτικών ελευθεριών

Του Βασίλη Πετράκη*

«Σχέδιο διαχείρισης συναθροίσεων»… Μια πολιτική σε τρεις λέξεις. Λέξεις επιλεγμένες προσεχτικά, με σαφέστατο περιεχόμενο και βαρύ ιστορικό φορτίο. Ούτε συγκεντρώσεις, ούτε διαδηλώσεις. Επιστρέψαμε στις συναθροίσεις.

Λέξεις παρμένες από το οπλοστάσιο του Μεταξά, του μοναρχοφασισμού του μετεμφυλιακού κράτους και της χούντας. Επανήλθαν με το άλλοθι της πανδημίας για να ξαναγίνουν βάθρα της κοινωνικής ζωής, όπως την ονειρεύεται η κυρίαρχη τάξη.

Ξένα αφεντικά και ντόπιοι λακέδες χρόνια τώρα απεργάζονται αντιδραστικά σχέδια για να επιβάλουν τη φίμωση και την απαγόρευση κάθε κοινωνικής αντίδρασης. Είναι άλλωστε μια προϋπόθεση για τη διαμόρφωση του ελκτικού επενδυτικού περιβάλλοντος, που οραματίζονται οι «δημοκράτες» τύπου Βορίδη και Γεωργιάδη.