Τι κρύβεται πίσω απ' το λεγόμενο "Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας" Ελλάδα 2.0

Θηλιά για το λαό το νέο μνημόνιο “Ελλάδα 2.0”

Με τυπικές διαδικασίες στις συνεδριάσεις των Eurogroup και Ecofin (11 και 13/07) εγκρίθηκαν τα «Εθνικά Σχέδια Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας» των κυβερνήσεων Αυστρίας, Βελγίου, Δανίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ελλάδας, Ιταλίας, Λετονίας, Λουξεμβούργου, Πορτογαλίας, Σλοβακίας και Ισπανίας, που αφορούν στην τμηματική εκταμίευση των κονδυλίων ύψους 750 δισ. € μέσω του ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης.

Σε ό,τι αφορά στο γενικό ελληνικό σχέδιο με τον βαρύγδουπο τίτλο «Ελλάδα 2.0», τα χρήματα που θα δοθούν μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης είναι συνολικά 30,5 δισ. € (σε άτοκα δάνεια και επιχορηγήσεις). Θα πρέπει να τονίσουμε πως πρόκειται ουσιαστικά για μία νέα δανειακή Σύμβαση (Μνημόνιο) με στόχο τη μετάβαση στην «πράσινη οικονομία» και την «ψηφιοποίηση» του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, με όλα τα γνωστά προαπαιτούμενα των Μνημονίων.

Νέο κυβερνητικό Βατερλό η θερινή τουριστική ανάκαμψη

Προετοιμάζονται για το Φθινόπωρο ενεργοποιώντας και πάλι την ατομική ευθύνη και τον κοινωνικό αυτοματισμό

Η Ελλάδα ακόμη και όσον αφορά τους δείκτες της πανδημίας, μετά από μια ολέθρια πολιτική που εφαρμόστηκε στο όνομα της αντιμετώπισής της, βρίσκεται στις χειρότερες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης. Η πολιτική των τυφλών lockdown και απαγορεύσεων αποδείχθηκε και -όπως ήταν αναμενόμενο- κάθε μέρα αποδεικνύεται εγκληματική και αδιέξοδη. Μια πολιτική που με πρόσχημα την πανδημία στόχευε στην επιβολή ενός αντιδραστικού και αντιδημοκρατικού πλαισίου και στην ψήφιση εκατοντάδων αντιλαϊκών νόμων.

Αυτή η εγκληματική ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά την κυβέρνηση και τους «ειδικούς» της, όσο και αν προσπαθούν επικαλούμενοι την «ατομική ευθύνη» να τη χρεώσουν στο λαό. Όσο και αν οι θύτες κουνούν το δάχτυλο στα θύματα αυτής της κατάστασης, η πολιτική τους είναι αυτή που δοκιμάζεται και κρίνεται και στο μέτωπο της πανδημίας και όχι οι «απείθαρχοι νέοι» ή οι «αρνητές» του κορονοϊού.

Η δημοτική αρχή βγάζει στο σφυρί τον ηλεκτροφωτισμό!

 ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

 

                     ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ

  Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΒΑΣΙΚΩΝ ΔΟΜΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ.

Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου την Πέμπτη 8/7 συζητήθηκε ένα καίριο πρόβλημα που αφορά τη πόλη και χρονίζει για μεγάλο διάστημα, το πρόβλημα του ηλεκτροφωτισμού.

Σε όλους όσους ζουν στη πόλη είναι γνωστή η ιδιαίτερα κακή κατάσταση που επικρατεί στην πόλη για το ζήτημα αυτό. Είναι επίσης γνωστό ότι το πρόβλημα αυτό αποτέλεσε και ένα απ' τα κλειδιά αντιπαράθεσης μέσα στους κόλπους της παράταξης της προηγούμενης δημοτικής αρχής (Βαλασόπουλου), που οδήγησε μάλιστα στη διάσπαση και στις μετέπειτα εξελίξεις και την εκλογή Χατζηδάκη στη θέση του δημάρχου.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ! (με αφορμή μια συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου)

 ΑΠ' ΤΗ ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΌ ΣΥΜΒΟΎΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΌ.

Στις 2 Ιούνη, στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου έγινε συζήτηση γύρω απ' την κατάσταση στην Παλαιστίνη με αφορμή τις τελευταίες δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ ενάντια στο λαό της Παλαιστίνης που ζει στη Λωρίδα της Γάζας.

Δημοσιεύουμε την τοποθέτηση του εκπροσώπου της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ, σ. Γιώργου Σόφη στη συνεδρίαση αυτή, τώρα που έχουν αναρτηθεί τα επίσημα πρακτικά της συνεδρίασης.

 

Γ.ΣΟΦΗΣ: Πίστευα θα ήταν πιο ζωηρή η συζήτηση σήμερα γύρω από το Παλαιστινιακό. Ένα θέμα που έχει, αν θέλουμε να συζητούμε σοβαρά, και μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε απόψεις οι οποίες υπάρχουν μέσα στην κοινωνία και είναι πολύ σημαντικές.

            Καταρχάς να πω κάτι. Μιλούμε για το δικαίωμα ενός λαού να έχει πατρίδα. Δηλαδή με λίγα λόγια, το κεντρικό σύνθημα αυτής της κουβέντας έπρεπε να είναι ένα: «λευτεριά στην Παλαιστίνη». Αυτό θα ήταν το κεντρικό ζήτημα όλης μας της κουβέντας. Δεν είναι βέβαια. Είναι με διαφορετικές προσεγγίσεις, οι οποίες εν μέρει γίνονται κατανοητές, θέλω όμως να πω ορισμένα πράγματα αν θέλετε και ιστορικά.

            Κοιτάξτε, η χώρα Ελλάδα με τις Κυβερνήσεις που είχε αναγνώρισε σαν νομική υπόσταση το Κράτος του Ισραήλ το 1987. Από το 1948 μέχρι το 1987 υπήρχε de facto αναγνώριση, δηλαδή ότι είναι υπαρκτή οντότητα, όχι όμως ότι έχει νομική υπόσταση σαν Κράτος. Δεν είναι τυχαία αυτή η επιλογή. Ήταν μία επιλογή που συνδέονταν με τη γενικότερη πολιτική που χάραζαν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις, που είχαν αν θέλετε στενές σχέσεις με τον Αραβικό Κόσμο, σε αντίθεση με τις σχέσεις που διατηρούσαν με το Ισραήλ, που ήταν εν πάση περιπτώσει «παγωμένες», όπως ακριβώς περιγράφονται και από το κομμάτι το διπλωματικό.

Στην πολιτική της ανέξοδης πλειοδοσίας

10ωρο εσείς; 6ωρο εμείς!

Την ώρα που η κυβέρνηση ψηφίζει το 10ωρο, πρακτικώς νομιμοποιώντας το 12ωρο, και στρώνοντας το έδαφος για μια πιάτσα με απαιτήσεις για 14ωρο, στην κόντρα επίθεση έχει βγει ένα μεγάλο κομμάτι στης λεγόμενης αριστεράς του κοινοβουλίου, αλλά και τμήματος της εξωκοινοβουλευτικής, καθώς και της αναρχίας: μια πλειάδα δυνάμεων στους πολιτικούς αυτούς χώρους, αντί να περιοριστούν σε μια μπανάλ συσπείρωση ενάντια στην κατάργηση του 8ώρου, επιλέγουν να θέσουν τα επιθετικά αιτήματά τους για μείωση των ωρών εργασίας, απαντώντας με αγωνιστική γροθιά στο κυβερνητικό μαχαίρι! (κρίμα που η επαναστατική αυτή αντεπίθεση δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα, καθώς εκείνοι που ήδη σήμερα δουλεύουν 10ωρα και 12ωρα δυσκολεύονται να πειστούν και να παλέψουν για το 7ωρο ή 6ωρο, πριν μάλιστα δώσουν τον αγώνα τους για να σωθεί το 8ωρο)

Η στάση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στις κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο Χατζηδάκη

Με τη στάση του το ΚΚΕ υπονόμευσε τον αγώνα ενάντια στο νόμο Χατζηδάκη

Υστερα από την ψήφιση του νέου αντεργατικού εκτρώματος από την κυβέρνηση της ΝΔ, χρειάζεται να σταθούμε στην πολιτική που υιοθέτησε η ηγεσία του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ όλο αυτό το διάστημα της απεργιακής μάχης ενάντια στο νέο νόμο.

Πλήρως αποκαλυπτική αυτής της πολιτικής ήταν και η στάση του απέναντι στην απεργία στις 3/6 μετά την απόφαση της ΓΣΕΕ για απεργία στις 10/6. Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ, αφού υποτίθεται κατακεραύνωσαν την ηγεσία της ΓΣΕΕ για την επαίσχυντη απόφασή της, τελικά συντάχθηκαν με αυτήν, με αυτούς δηλαδή που πριν λίγο ονόμαζαν συνδικαλιστική μαφία, στηρίζοντας ταυτόχρονα την κατάπτυστη απόφαση της ΑΔΕΔΥ και του ΕΚΑ για ματαίωση της ήδη αποφασισμένης απεργίας στις 3/6. Ακόμα παραπέρα μάλιστα, το ΠΑΜΕ στοίχισε τα 500 -και βάλε- συνδικάτα που ελέγχει πίσω από αυτή του τη στάση, υποχρεώνοντάς τα να αλλάξουν άρον-άρον τις αποφάσεις τους, εκθέτοντας τα μέλη του που «οργώνουν τους χώρους δουλειάς για την προετοιμασία της απεργίας στις 3/6», όπως μας πληροφορούσε ο «Ρ» μέχρι και τις 30/5.

Ο ενιαίος πανεργατικός αγώνας μπορεί να ανατρέψει το αντεργατικό τερατούργημα!

Να σπάσει το κλίμα της ηττοπάθειας και της υποταγής!

Τα γεγονότα που προηγήθηκαν από τη μεγάλη γενική απεργία στις 10/6 σκιαγράφησαν τις εξελίξεις των επόμενων ημερών ως την ψήφιση του αντεργατικού νόμου -πλέον- της κυβέρνησης της ΝΔ. Σαν έτοιμες από καιρό οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ, χέρι-χέρι με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, έσπευσαν να υποστείλουν τη σημαία του απεργιακού αγώνα στις 3/6 που είχαν κηρύξει ΑΔΕΔΥ – ΕΚΑ καθώς και Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα σε όλη τη χώρα και να την μεταθέσουν κατά μία εβδομάδα για να συμπορευτούν με τη ΓΣΕΕ. Το ΠΑΜΕ, που έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην εξέλιξη αυτή, αλλά και οι υπόλοιπες δυνάμεις, επικαλούνταν δημαγωγικά, όπως αποδείχθηκε, το επιχείρημα τάχα της ενότητας του εργατικού κινήματος. Κατά την προσφιλή του τακτική, το ΠΑΜΕ ακολούθησε το μοναχικό δρόμο της χωριστής πλατείας και της διαφορετικής ώρας για να μην βρεθούν οι εργαζόμενοι από κοινού στο δρόμο. Ακόμα, οι ίδιοι που πίνουν νερό στο όνομα της ενότητας των αγώνων των εργαζομένων δεν είχαν -όπως φαίνεται- κανένα δισταγμό να προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις χωριστά από αυτή που κήρυξε η ηγεσία της ΓΣΕΕ με αφορμή την εργατική Πρωτομαγιά.