Η στάση απέναντι στο πόλεμο στην Ουκρανία και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. (Μέρος δεύτερο)

Για τη στάση ορισμένων πολιτικών δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά, απέναντι στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο και τα καθήκοντα του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος

Δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος του άρθρου που αφορά τη στάση διάφορων πολιτικών δυνάμεων γύρω απ' τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το άρθρο είναι αναδημοσίευση απ' το περιοδικό ΠΟΡΕΙΑ της νεολαίας του Μ-Λ ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ και ο “ιμπεριαλιστικός πόλεμος” 

Όμως το χαρακτήρα του ρωσο-ουκρανικού πολέμου και της απάντησης που πρέπει να δώσει η λαϊκή-αντιιμπεριαλιστική πάλη διαστρεβλώνουν και οι αναλύσεις του ΚΚΕ που λειτουργούν ως συγκοινωνούν δοχείο με τον κούφιο αντικαπιταλισμό του ΝΑΡ και του τροτσκισμού.
Το ΚΚΕ εντοπίζει την έναρξη της ουκρανικής κρίσης στην περίοδο ολοκλήρωσης της καπιταλιστικής παλινόρθωσης το 1989-1991, με τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης. Όμως τα θεμέλια αυτής της κρίσης είχαν στην πραγματικότητα μπει από όταν ο χαρακτήρας της Σοβιετικής Ένωσης άλλαξε, από όταν η ηγεσία του ΚΚΣΕ πέταξε τον μαρξισμό-λενινισμό στον κάλαθο των αχρήστων και η σοσιαλιστική οικονομία έγινε λεία για τις φιλοδοξίες κάθε γραφειοκρατικού και αστικού στοιχείου, νεκρανασταίνοντας τον εθνικισμό, υποσκάπτοντας σταθερά τη φιλία και αλληλεγγύη των λαών της ΕΣΣΔ και των Λαϊκών Δημοκρατιών.

Η στάση απέναντι στο πόλεμο στην Ουκρανία και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.

Για τη στάση ορισμένων πολιτικών δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά, απέναντι στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο και τα καθήκοντα του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος

Στο περιοδικό ΠΟΡΕΙΑ Της νεολαίας του Μ-Λ ΚΚΕ που κυκλοφόρησε πρόσφατα,  υπάρχει μία ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις θέσεις διαφόρων οργανώσεων που αναφέρονται στην αριστερά γύρω απ' το ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία. Αναδημοσιεύουμε το άρθρο αυτό σε δύο συνέχειες. Το πρώτο τμήμα αφορά τις απόψεις εκείνες που εξωραΐζουν τη Ρωσία του Πούτιν 

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σηματοδοτεί μια απότομη αναβάθμιση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, που θέτει άμεσα την ανάγκη οικοδόμησης ενός αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος των λαών με στόχο την υπεράσπιση της ειρήνης και της ανεξαρτησίας. Η απουσία του λαϊκού παράγοντα γίνεται επώδυνα αισθητή στην τσακισμένη Ουκρανία την οποία επιβουλεύονται οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και Ρωσίας, αξιοποιώντας τον εθνικισμό, σπέρνοντας το φασισμό και τον θάνατο. Σε αυτό το πλαίσιο δοκιμάζονται οι αναλύσεις και τα συνθήματα των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά από τις οποίες θα εξαρτηθεί η ενίσχυση ή η υπονόμευση ενός μαζικού κινήματος που θα μπορέσει να ανατρέψει τα αρπακτικά και πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών. Από αυτή την άποψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία η ερμηνεία της ουκρανικής κρίσης που παρουσιάζουν οι διάφορες δυνάμεις που μιλούν εν ονόματι του λαϊκού κινήματος, και ακόμα μεγαλύτερη σημασία αποκτά η αντίκρουση όλων των παραλλαγών της επιχειρηματολογίας που οδηγεί το κίνημα σε σίγουρο χαντάκωμα αυτής ή της άλλης απόχρωσης.