Πόλεμος, φτώχεια, στυγνή εκμετάλλευση, πολιτική αντίδραση, ακροδεξιά «ατζέντα»
Δύσκολη η χρονιά που πέρασε για τον λαό μας και για τους λαούς όλου του κόσμου

Mε «βαρύ» το βήμα μπαίνει το 2026, με την γκαγκστερική επέμβαση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Βενεζουέλα, την ατέλειωτη αιματοχυσία στην Ουκρανία και τη συνεχιζόμενη καταπίεση και σφαγή του Παλαιστινιακού λαού σε Γάζα και Δυτική Όχθη, φορτωμένο με αυξανόμενη τη φτώχεια για τους λαούς, τη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων, την πολιτική αντίδραση, τους πολέμους και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τη βαθιά κρίση στην ΕΕ, την ακροδεξιά «ατζέντα», τις μεγάλες συγκρούσεις παντού, αλλά και με σταθερά παρούσα την ασίγαστη ταξική, αντιπολεμική – αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών.

Ο διεθνής ορίζοντας σκοτεινιάζει όλο και πιο πολύ. Μέσα στο 2025 η επιστροφή Τραμπ συνοδεύτηκε από τον παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο των δασμών, την επέμβαση στο Ιράν, την εύθραυστη εκεχειρία στη Γάζα, τα παζάρια για «ειρήνη» στην Ουκρανία, τα αμερικανικά πλήγματα στην Καραϊβική και τον Ειρηνικό, τις πολεμικές ασκήσεις της Κίνας γύρω από την Ταϊβάν που παραπέμπουν σε κατάληψη του νησιού.

Ο πόλεμος και η φτώχεια απλώνονται σε πολλές ηπείρους, απειλούν λαούς, χώρες, κοινωνίες, ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι ανισότητες κοινωνικές–ταξικές (μεταξύ πλούσιων και φτωχών) και εθνικές (μεταξύ φτωχών και ελάχιστων πλούσιων χωρών) παρουσιάζουν αυξητική τάση.

Υπήρξαν βέβαια και υπάρχουν λαϊκές αντιστάσεις σε όλο τον πλανήτη, με απεργίες, διαδηλώσεις και εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, τις Βρυξέλλες και το Παρίσι μέχρι την Ινδία, την υποσαχάρια Αφρική και την Λατινική Αμερική. Η λαϊκή δυσαρέσκεια εκφράστηκε, αλλά δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις πήρε ένα ακροδεξιό πρόσημο, λόγω της -για ιστορικούς λόγους- υποχώρησης του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κυρίαρχο γεγονός βέβαια ήταν η αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού, φάρος και ελπίδα για τους λαούς όλου του κόσμου. Αυτή τροφοδότησε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο, γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας

***

Στη χώρα μας, ελπιδοφόρο ξεκίνησε το 2025, με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στις 26 Γενάρη και στις 28 Φλεβάρη για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Με τον ίδιο τρόπο έκλεισε η χρονιά με τα μαζικά, μαχητικά αγροτικά μπλόκα το Δεκέμβρη που συνεχίζονται, σε έναν δίκαιο αγώνα για την επιβίωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς.

Στη διάρκεια όμως του 2025 η φτώχεια μεγάλωσε, με έναν πληθωρισμό εκτός ελέγχου και την ακρίβεια να εξανεμίζουν τους καθηλωμένους μισθούς και συντάξεις, που τελειώνουν στις 15 του μήνα. Το κόστος στέγασης και διατροφής εκτοξεύτηκε στα ύψη. Μέσα στο 2025 είχαμε ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων. Οι πλειστηριασμοί αυξήθηκαν κατά 21,4%. Αυξήθηκαν οι αφίξεις και τα ναυάγια των κολασμένων αυτής της γης, των μεταναστών.
Η αφαίμαξη του λαού αποτυπώνεται στον οικονομικό απολογισμό του 2025, όπου σύμφωνα με τα στοιχεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού, την περίοδο Γενάρη–Νοέμβρη 2025, το ύψος των καθαρών εσόδων του κράτους ανήλθε σε 68.777 δισ. ευρώ και το ματωμένο πρωτογενές πλεόνασμα στα 12.678 δισ. ευρώ, έναντι στόχου για 7.695 δισ. ευρώ και πρωτογενούς πλεονάσματος 12.011 δισ. ευρώ για την ίδια περίοδο το 2024!

Τα μέτρα «ψίχουλα» της ΔΕΘ εξανεμίστηκαν και ο προϋπολογισμός του 2026, χειρότερος από κάθε προηγούμενο, παρά τις λογιστικές αλχημείες της κυβέρνησης, παρουσιάζει μειωμένες δαπάνες για υγεία, παιδεία, πολιτική προστασία και κοινωνική ασφάλιση. Με επιβαρύνσεις για τα λαϊκά στρώματα της τάξης περίπου των 70 δισ. από άμεσους και κυρίως έμμεσους φόρους, είναι ενταγμένος στη διατεταγμένη από την ΕΕ λογική της «πολεμικής οικονομίας».
Λειψυδρία, καύσωνας και χιονιάς ταλαιπώρησαν και αυτή τη χρονιά τους πολίτες, ενώ οι πυρκαγιές, κατέκαψαν χιλιάδες στρέμματα, απειλώντας την πόλη της Πάτρας, Ζάκυνθο, Βόνιτσα, Χίο, Κερατέα Ανατολικής Αττικής, κουρελιάζοντας το «επιτελικό κράτος των «αρίστων» του Μητσοτάκη. Αυτό το κράτος της ρεμούλας και της διαφθοράς έβγαλε στον αφρό και ένα άλλο μεγάλο σκάνδαλο, αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Τα μεταπρατικά χαρακτηριστικά αυτής της χώρας, η πρόσδεση στην ΕΕ, στις Οδηγίες της και στις συνεχείς αναθεωρήσεις της ΚΑΠ, που οδήγησαν στην πρόσφατη χρεωκοπία και στη μνημονιακή περιπέτεια, είναι παρόντα και οδηγούν στην περαιτέρω διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας. Για αυτό το λόγο η ελληνική κυβέρνηση επιβραβεύτηκε με την εκλογή Πιερρακάκη ως δoτού και εντεταλμένου στις επιταγές του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών, Προέδρου του κακόφημου Eurogroup, αντί του Βέλγου, αφού η χώρα του τελευταίου ήταν αντίθετη με την απελευθέρωση των παγωμένων ρώσικων αποθεματικών στις Βελγικές Τράπεζες.

***

Η κυβερνητική φθορά είναι πλέον ορατή, το πολιτικό κεφάλαιο Μητσοτάκη εξαντλείται, οι ενδοκυβερνητικές τριβές και αντιθέσεις (Καραμανλής, Σαμαράς, Δένδιας κλπ) είναι ενεργές και μπορεί να πάρουν μεγαλύτερες διαστάσεις. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση «απτόητη», με το όπλο της καταστολής σε άμεση και καθημερινή χρήση, προχώρησε στις διατεταγμένες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις – μνημονιακά «υ­πόλοιπα» (13ωρο, ιδιωτικοποιήσεις, αξιολόγηση, διαγραφές φοιτητών κλπ).

Το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται σε κρίση αντιπροσώπευσης, αναζητείται μια βαθιά αναδιάταξή του και δεν αποκλείεται η χρονιά που έρχεται να είναι χρονιά εξελίξεων και στην Ελλάδα. Τα αστικά επιτελεία αναζητούν εφεδρείες. Στο ΠΑΣΟΚ, η δημοσκοπική βελόνα «κόλλησε». Ο ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα έχει διαλυθεί και ο Τσίπρας -με τις πλάτες ξένων και ντόπιων κέντρων- επανέρχεται ως Μεσσίας από τα «αζήτητα, αναζητώντας την «Ιθάκη» του, επιδιώκοντας ουσιαστικά να εκμεταλλευτεί, να εκτονώσει και να ενσωματώσει τη λαϊκή οργή και να προσφέρει ξανά τις υπηρεσίες του στο σύστημα.

***

Τη χρονιά που πέρασε, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όταν οι άνεμοι του πολέμου έρχονται όλο και πιο κοντά, βρέθηκε σταθερά «πρόθυμη» στο πλευρό των Αμερικανών φονιάδων και των συμμάχων τους. Στήριξε με κάθε τρόπο το αντιδραστικό καθεστώς Ζελένσκι. Ο Μητσοτάκης μέσα στο 2025 πήγε τρεις (3!) φορές στο Ισραήλ και αγκαλιάστηκε με το δολοφόνο Νετανιάχου, όταν ακόμη και η διεθνής κοινότητα τον χαρακτήριζε εγκληματία πολέμου. Οι θηριώδεις εξοπλισμοί λεηλάτησαν τα δημόσια ταμεία, με τον Μητσοτάκη να προτείνει σαν «κολαούζος» και να αποδέχεται μαζί με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους την κατ’ εντολήν Τράμπ, αύξηση του ποσοστού συμμετοχής στον προϋπολογισμό του ΝΑΤΟ στο 5% του ΑΕΠ. Φρόντισε μάλιστα λίγο μετά με την άφιξη της Αμερικανίδας πρέσβειρας, να «προσφέρει» τον Κάθετο Διάδρομο Φυσικού Αερίου που θα συνδέσει την Ελλάδα με την Ουκρανία, για την μεταφορά αμερικάνικου LNG μαζί και το Λιμάνι της Ελευσίνας, σε αντιρρόπηση του ελέγχου του Λιμανιού του Πειραιά από τους Κινέζους.

Η χώρα μας μέσα στο 2025, κάτω από τις πιέσεις και τις παρεμβάσεις της Άγκυρας, δεν κατάφερε να κάνει καμία υποθαλάσσια εργασία στο Αιγαίο, με το ΚΥΣΕΑ να βάζει «φρένο» στις έρευνες ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου, να παρεμποδίζεται ακόμη και η πόντιση οπτικής ίνας μεταξύ Αστυπάλαιας – Αμοργού, ενώ το καλώδιο Κύπρου – Ελλάδας έγινε γόρδιος δεσμός. Η Τουρκία, έχοντας αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη, δεν έχει μειώσει ούτε στο ελάχιστο τις επεκτατικές της βλέψεις, προχωρά σε τετελεσμένα κατοχύρωσης των διεκδικήσεών της, με την ελληνική κυβέρνηση να τα «παίζει όλα» στον αμερικανόπνευστο άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, να εκλιπαρεί την προστασία της Δύσης, να αποδέχεται τη δρομολόγηση της νομιμοποίησης της τουρκικής εισβολής και κατοχής της μισής Κύπρου και την αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας.

***

Απέναντι σε αυτήν την πολιτική όμως ήρθε στην επιφάνεια πιο έκδηλα η υπόγεια δυσαρέσκεια τόσων ετών, με τις αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις του λαού για το έγκλημα στα Τέμπη, στα αγροτικά μπλόκα, για την αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό και την απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο, που έγιναν ακόμη και μέσα στο καλοκαίρι (Σύρο, Κρήτη, Πειραιά κ.α.). Με την ΓΣΕΕ σταθερά σε υπονομευτικό ρόλο, την ΑΔΕΔΥ σε επετειακές – συμβολικές δράσεις και το ΠΑΜΕ στη γνωστή κομματοκεντρική-διασπαστική γραμμή, υπήρξαν διάσπαρτες, ασυντόνιστες, χωρίς κλιμάκωση λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις – απεργίες για το εισόδημα και τις συνθήκες δουλειάς, για την Υγεία και την Παιδεία.

Σημαντικό και ελπιδοφόρο ορόσημο ήταν η νικηφόρα πολυήμερη, μαζική, μαχητική απεργία των ναυτεργατών της ΠΕΝΕΝ, κόντρα σε μηχανισμούς και στην άγρια, πολυδαίδαλη, πρωτοφανή καταστολή, διδακτική για την εργατική τάξη, για τον τρόπο που πρέπει να οργανώνονται οι αγώνες. Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα, συγκίνησε πλατιές λαϊκές μάζες που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους, κράτησε ενεργό το ρήγμα που γέννησε το έγκλημα στα Τέμπη και οδήγησαν την κυβέρνηση σε υποχώρηση.

Το ζητούμενο για το λαό μας, για την εργατική τάξη και τη νεολαία είναι μέσα από ποιους δρόμους θα οδηγηθούμε στην ανασύνταξη του κινήματος, πώς οι αγώνες του χτες θα φουντώσουν τους αγώνες του αύριο, να τους κάνουν πιο αποτελεσματικούς και νικηφόρους, για όλα αυτά που μας αφαιρούν και διεκδικούμε, για κατακτήσεις και δικαιώματα, ενάντια σε αντιλαϊκές πολιτικές κυβερνήσεων, τοπικών, κρατικών και υπερεθνικών κέντρων εξουσίας, για να ανασάνει ο λαός, για μια άλλη κοινωνία του δίκιου και της λευτεριάς.

  • Μια νίκη των αγροτών θα συμβάλλει θετικά σε αυτήν την κατεύθυνση.
  • Καλούς αγώνες για τη χρονιά που έρχεται.
  • Πέρα από τις ευχές μας, σε αυτούς τους αγώνες, με αγωνιστική αισιοδοξία, με το κεφάλι ψηλά, πρέπει να διαθέσουμε όλες μας τις δυνάμεις.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος